Na Kosovu i Metohiji je stanovništvo, već u momentu prvih organizovanih dejstava srpske države prema toj oblasti u X, a potom u XI i XII veku bilo kompaktno srpsko. Prema tome, nema nikakvog osnova za tvrdjenje o postojanju albanskog  stanovništva na Kosovu i Metohiji do tog vremena. Naprotiv, migracija Srba , započeta još u toku seobe naroda u VI, završila se trajnim naseljavanjem vsrpskog naroda na Kosovu i Metohiji već pre kraja IX veka.

Ne treba biti previše politički pismen da bi se  shvatlo da se radi o veoma dobro organizovanoj kampanji koja bi pomogla da se južna srpska pokraina postepeno udalji od Srbije a kasnije potpuno otme državi u čijem sastavu je više od hiljdu i pesto godina.

CILJ TERORISTA - VELIKA ALBANIJA  

Za ostvarivanje ovog cilja trebalo je prvo indoktrinirati prvo sam albanski narod, onaj u Albaniji a zatim i ostale delove istog koji žive kao nacionalne manjine u drugim državama pre svega one na Kosovu i Metohiji, Makedoniji, Grčkoj, Crnoj Gori... U ovoj akciji su uključene gotovo sve institucije države Albanije kao i javne ličnosti pre svega albanski istoričari, književnici i drugi. Nema knjige na albanskom jeziku, posebno od onih koje su objavljene posle Drugog svetskog rata i pod ideološkom kontrolom albanskih komunista, u kojoj autori ne pišu kako su Albanci AUTOHTON narod. Naime, da bi se ostvarila zamisao velikoalbanskih separatista i terorista, stvaranje velike Albanije, bilo je potrebno „naučno“ dokazati kako su Albanci oduvek na tom prostoru i kako su svi ostali, pre svega Sloveni na tom prostoru došli kasnije, kako su svi bili osvajači a oni navodno branili svoju teritoriju. U svojoj nameri, albanski „istoričari“ iznose tvrdnju kako su Albanci direktni potomci Ilira, prastanovnika Balkana. Naravno, dokaza nema, ali godinama uporno pokušavaju na osnovu samo svojih tvrdnji da dokažu ono sto je nemoguće dokazati.

NAUČNO DOKAZANO – ALBANCI NISU ILIRI

Njihovu tezu, Albanaca kao Ilira, potpuno je razbio i naučno osporio jedan od  poznatih evropskih istoričara Prof.dr.Kapllan Resulli Burović, inace i sam albanac. Pozvajući se na istorijske činjenice kao i na arheološke nalaze sa tih područja, nedvosmisleno je dokazao da su Albanci, kao i svi ostali na području Balkana, doselili izmedju VI i X veka. Ne samo na Balkan, veći u samoj Albaniji, Albanci su stigli posle Slovena dokazuju svojim dokumentima i Prof. dr. Norbert Jokl, dr Ekrem Čabaja kao i poznati Italijanski akademik, prof. dr. Gustavo Vajganda, koji sa svojih dvanaest argumenata dokazuje da Albanci nisu Iliri. Nedoumice su postojale samo zato sto su albanci, prilikom naseljavanja Balkana bili veoma mali narod koji je uz ostale velike slovenske narode nastanio delove današnje Albanije.     

Tabela br. 1 Nacionalna struktura stanovništva Kosova i Metohije prema popisima iz 1921, 1931 i 1939.god.     

 Tabela br. 2 Nacionalna strktura sranovništva Kosova i Metohije prema popisima 1948, 1953, 1961,1971,

1981 i 1991

                Istorijske laži, bez obzira kako bile upakovane, ne mogu izbrisati ono sto je i danas svakom dobronamernom istoričaru i svojim okom vidljivo. Naime, na prostor Kosova i Metohije uz Crnu Goru i Hercegovinu, ima najviše istorijskih dokaza, medju koje su najbrojnije crkve koje služe u kontinuitetu više od hiljadu godina. Crkve i hramovi osnovani u VI-VII ili IX-XI stoleću, kao što su crkve u Lipljanu, Gračanici, Bogorodica Ljeviška u Prizrenu, i mnoge druge još stoje onakve kakve su izgradjene. Od turskih, austrijskih i albanskih razaranja u XVI i XVII veku, nalaze se u ruševinama istorijski dokazi postojanja srpstva na tom području, crkva Banjska kod Kosovske Mitrovice, Studenica Hvostanska kod Peći, Arhangeli Prizrenski kao i mnogi drugi. Duboki značaj Kosova i Metohije kao matičnog prostora za srpski narod pokazuje i raspored  dvoraca Nemanjića, najslavnije srpske dinastije koja je vladala Srbijom od 1166 do 1371 godine. Nihova postojanje je  na čitavom prostoru Kosova i Metohije sa koncentracijom oko grada Uroševca  koji se smatra  središtem Balkanskog poluostrva.                                      Albanski terorista ruši krst na srpskojpravoslavnoj crkvi

            Nasuprot mnogobrojnim primerima materijalne kulture Srba u srednjem veku na prostoru Kosova i Metohije, Albanci ne mogu da pokažu ni jedan arheološki trag svog prisustva na  tom podričju. Takvih svedočanstava nema sve do kraja XVIII stoleća kada oni počinju da se šire u tim predelima prvenstveno zahvaljujući  tada moćnoj Turskoj,  jer svojim kolektivnim prelaskom u islam dobijaju simpatije otomanske imperije koja im dozvoljava da nasele područja Kosova i Metohije i drugih teritorija na Balkanu. Velikim prirodnim naraštajem Albanci postaju sve mnogobrojniji i polako zauzimaju prostor potiskujući one koji su tu živeli, pre svega Srbe. Osvajanje srpskog prostora je praćeno neprestalnim zločinima koje je nastavljeno do danas. Za ostvarivanje cilja zauzimanja srpske zemlje, Albanci ne biraju sredstva. Na udaru su pre svega istorijski pokazatelji istine kao i sam srpski narod. Otuda, danas, u “mirnodopskim“ uslovima, pod punom vladavinom medjunarodnih snaga koje broje oko 40 hiljda vojnika i drugog osoblja, toliko nastojanja da se u što kraćem roku i u što većem broju, u jednoj sistematskoj akciji unište i zatru tragovi neugodnih svedoka – srpskih manastira i crkava kao najupečatljivih tragova nekadašnjeg i sadašnjeg srpskog prisustva. Čak i na one crkve i manastire koje štite medjunarodne snage padaju često projektili minobacača. Odsustvo albanskih istorijskih tragova uz ogromno prisustvo srpskih spomenika kulture zahteva, ultimativno uništenje ovih drugih kako bi se pred medjunarodnom zajednicom i potomstvom opravdala jedna nova realnost – teritorija sa isključivo albanskom populacijom.

                              * Autor ovog teksta je rodjen u gradu Peć na Kosovu i Metohiji i tamo živeo do 1999 godine kada je zajedno sa porodicom proteran a njegova imovina uništena.